U.S. Korean War/ Vietnam War AN/PRC-10 Backpack Radio

De AN/PRC-10 is een draagbare VHF FM-gevechtsradio die in maart 1951 door het Amerikaanse leger werd geïntroduceerd. De radio diende als het primaire communicatiemiddel op pelotons- en patrouilleniveau tijdens de Koreaanse Oorlog en de vroege fasen van de Vietnamoorlog.

Systeemoorsprong

De AN/PRC-10 maakte deel uit van een familie van drie identieke zendontvangers, elk ontworpen voor een specifieke militaire tak op basis van de frequentie:

• AN/PRC-8: 20,0 tot 27,9 MHz (voornamelijk voor bepantserde eenheden/cavalerie).
• AN/PRC-9: 27,0 tot 38,9 MHz (voornamelijk voor de artillerie).
• AN/PRC-10: 38,0 tot 54,9 MHz (voornamelijk voor de infanterie).

Technische Specificaties

Het toestel vertegenwoordigt het hoogtepunt van de militaire radiotechnologie met vacuümbuizen, vlak voor de doorbraak van de transistor. De belangrijkste kenmerken zijn:

• Elektronica: 16 subminiatuur vacuümbuizen (latere "A"-varianten hadden er 14).
• Modulatie: Frequentiemodulatie (FM).
• Zendvermogen: Ongeveer 0,9 tot 1,0 Watt.
• Bereik: Circa 5 tot 8 kilometer, sterk afhankelijk van het terrein.
• Gewicht: 11,8 kg (26 pond) inclusief batterij, behuizing en accessoires.
• Voeding: BA-279/U droge celbatterij (levert gelijktijdig 1,5V, 6V, 67,5V en 135V). Niet inbegrepen.

Accessoires en Veldgebruik

De radio werd op de rug gedragen met een canvas draagstel (ST-120/PR). Een complete velduitrusting bestond uit:

• Handset: Type H-33F/PT met een ingebouwde push-to-talk knop.
• Antennes: Een flexibele stalen lintantenne van 90 cm (AT-272/PRC) voor korte afstanden tijdens het lopen, of een lange breedbandantenne van 3 meter (AT-271/PRC) voor stationair gebruik.

Uitfasering

Hoewel de radio modulair en waterdicht was, had het systeem last van een korte batterijduur en frequentieverloop (verloop van de zender door warmte van de buizen). Vanaf 1965 werd de AN/PRC-10 in de Vietnamoorlog snel vervangen door de lichtere, volledig getransistoriseerde AN/PRC-25.