US Army T-45-Microfoon

De U.S. T-45-microfoon is een gespecialiseerde koolstof-lipmicrofoon uit de Tweede Wereldoorlog. Het model werd in 1944 geïntroduceerd om het extreme achtergrondgeluid in gevechtssituaties te onderdrukken. De microfoon werd ontwikkeld door Electro-Voice en is specifiek ontworpen om direct op de bovenlip van de gebruiker te dragen. Dit zorgde voor heldere communicatie en hield de handen vrij.

Belangrijkste specificaties en ontwerp

• Type microfoon: Koolstofcapsule met één knop (officieel de MC-419-eenheid).
• Ruisonderdrukking: Werkt via een differentieel systeem. Omdat de microfoon strak tegen de mond zit, vangt hij de stem direct op. Omgevingsgeluid (zoals motoren, wind of explosies) komt via beide kanten van het membraan tegelijkertijd binnen en heft zichzelf hierdoor op.
• Elektrische waarden: Werkt op een nominale stroom van 50 milliampère. De elektrische weerstand ligt tussen de 50 en 125 Ohm bij 1.000 Hz.
• Frequentiebereik: Vrijwel vlak van 200 tot 4.000 Hz. Dit is puur geoptimaliseerd voor de verstaanbaarheid van de menselijke stem, niet voor de geluidskwaliteit.
• Bevestiging en aansluiting: Wordt op zijn plek gehouden door een ST-53 plastic hoofdband die achter de oren langs loopt. De kabel eindigt in een 2-pins PL-291-A-stekker.

Historisch militair gebruik

De T-45 werd vooral ingezet in omgevingen met veel lawaai, waar handmicrofoons of keelmicrofoons niet goed werkten:

• Bemanningen van tanks en pantservoertuigen: Veelgebruikt door chauffeurs en commandanten in luide, rammelende voertuigen.
• Army Air Forces (USAAF): Gebruikt door bemanningen van transport- en bommenwerpervliegtuigen op lagere hoogtes, waar geen zuurstofmaskers (met ingebouwde microfoons) nodig waren. Piloten klaagden wel vaak dat de strakke plastic band oncomfortabel werd tijdens lange vluchten.
• Compatibiliteit: De T-45 werkte perfect samen met standaard Amerikaanse radio's uit de oorlog, zoals de BC-1000 (walkie-talkie), BC-1306 en SCR-694/GRC-9. De microfoon werd meestal gecombineerd met de HS-30 miniatuur-hoofdtelefoon en een SW-141 push-to-talk (PTT) borstschakelaar.